Na co komu śnieg?

Zazwyczaj śpię sobie smacznie, kiedy piękne kryształy soli rosną na moich butach. Poruszam się po Wołominie głównie piechotą, skacząc nad rozległymi kałużami na chodnikach i ulicach i lądując w zwałach rozmokłego, szarego śniegu. Każdego ranka w pocie czoła zbieram więc plon: sporą kupkę soli zeskrobaną z butów. Wiadomo – plan trzeba wykonać, w zeszłym roku niewiele było okazji, więc solić trzeba na potęgę. To łatwiejsze i tańsze niż mozolne odśnieżanie. Poza tym im więcej w zimie posolimy, tym więcej wiosną będzie pracy przy miejskiej zieleni. Wypalone trawniki, schnące drzewa – o robotę trzeba dbać, nie ma co liczyć na szczęście! Czytaj dalej „Na co komu śnieg?” →

0

Squaryd

Squaryd

Gra opracowana w 1998 roku, jej autorem jest Pierre Baudy. Spreparowanie planszy 7×7 z usuniętym centralnym polem nie powinno być kłopotliwe, dodatkowo będzie potrzebne kilkadziesiąt pionów, które można ustawiać w wieże. W grze uczestniczą piony pojedyncze oraz podwójne. Gracze dążą podczas rozgrywki do ustawienia na planszy kwadratu ze swoich pionów pojedynczych, unikają natomiast utworzenia kwadratu z podwójnych. Tworzone przez graczy kwadraty mogą być dowolnie usytuowane względem brzegów planszy i mieć dowolny rozmiar. Czytaj dalej „Squaryd” →

3

Metro w Wołominie

MUKS Huragan Wołomin – Metro Warszawa

Ha! Zaostrzę apetyty, wzmogę nadzieje: mówię o warszawskim Metrze. Podniosę nawet stawkę: dwa razy! Niestety – obydwa przegrane. Juniorzy MUKS Huragan przegrali dziś dwa spotkania z kolegami z Metra Warszawa. Urwali jednego seta, była walka, były emocje. Była – i minęła – niedziela.

0

Szczerze podziwiam

Nie oszukujmy się – na niektóre koncerty, wernisaże czy wieczorki poetyckie chodzi się z obowiązku. Bo znajomi się prezentują – zadzwonili, zaprosili i trzeba iść. Nie to, że to jakaś męka straszna, ale czasem jednak lepiej byłoby zostać w domu i poczytać książkę… Czytaj dalej „Szczerze podziwiam” →

0

Wyszalnia

Pomysłowość ludzka w materii czynienia innym krzywdy jest doprawdy nieograniczona, zaś w wykorzystywaniu przedmiotów niezgodnie z ich przeznaczeniem, lecz zawsze ze szkodą dla innych lub siebie nasza kreatywność niezmiennie zadziwia. Struna fortepianowa na przykład bywała z powodzeniem używana jako garota, czyli proste i skuteczne narzędzie do duszenia ofiar. To dość smutne, bo samego fortepianu nikt przecież nie wymyślał w morderczych celach. Czytaj dalej „Wyszalnia” →

0

Tadaaaa!

taki mały jubileusz :)

Ja tu sobie smacznie śpię, a licznik na blogu się cichcem obraca… Wiem, głupio tak zaczynać dzień od szampana, ale w końcu jest okazja, nie? Kawioru nie mam, przegryzę paprykarzem.

Ej, a może trzeba Codziennik na jakiś przegląd okresowy wysłać, czy coś? Nie znam się… Czytaj dalej „Tadaaaa!” →

7

Film na wieczór

Nareszcie! Tyle słyszałem o tym filmie, nawet prasa z epoki sporo o nim pisała – a nigdy nie widziałem nawet fragmentów. Jeśli macie ochotę obejrzeć ziomków z Wołomina, którzy 80 lat temu statystowali w filmie kręconym w Mironowych Górkach – zapraszam! Czytaj dalej „Film na wieczór” →

2

Nieoczekiwany jam

W sumie to rzadko bywam w pubach. Jak nic nie gra, to nie ma po co. Często nawet jak grają, to też… Miałem jechać na mecze dziewczyn, ale w końcu postanowiłem zrobić sobie prawdziwą niedzielę – wybrałem się na jam session do Ryby. I mam trochę żal do Grzesia – mógłby przestawić zegarki w lokalu na właściwą godzinę. Zwinąłem się przed 21.00 przekonany, że zaraz będą kończyć granie… Czytaj dalej „Nieoczekiwany jam” →

0

Stwórz witrynę internetową lub bloga na WordPress.com Autor motywu: Anders Noren.

Do góry ↑