Mokro

Dotychczas wydawało mi się, że wiosną ciągnęła mnie do lasu natura, chęć obcowania z przyrodą, potrzeba zieloności. Kiedy dziś poczłapałem przez mżawkę starymi ścieżkami wokół torfowiska uświadomiłem sobie, że powody moich spacerków i rowerowych rajdów są bardziej prozaiczne…

Przecież nie chodzi o te banalne kadry, o te listki i dróżki, ani o jakiś fotograficzny progres – bo go nie ma! Rzecz wyłącznie w tym, żeby godzinkę czy dwie nie myśleć o nieustającej Grze o tron, która w serialu może i jest pasjonująca, ale w życiu skutkuje wyłącznie wiecznym podenerwowaniem, skurczonym żołądkiem i uczuciem niesmaku, a może wręcz obrzydzenia. Dopóki trwa sportowy sezon, jakieś wytchnienie dają mecze siatkówki czy koszykówki: proste zadanie, jasne reguły, trochę zdrowych emocji, może poczucie wspólnoty. Ale kiedy sezon się kończy -pozostają spacerki.

Jedna myśl na temat “Mokro

Dodaj własny

Dodaj komentarz logując się przez FB lub Twetter

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

Create a website or blog at WordPress.com Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: