Plansza heksagonalna o boku 5 przydawał się już kilka razy – warto sięgnąć po nią i teraz. Zrobił tak Víkingur Fjalar Eiríksson tworząc Taacoca – prostą grę dla dwóch osób, do rozegrania której potrzebne będzie jeszcze po 12 pionów dla każdego gracza. Rekwizyty nie są kłopotliwe, więc… może będzie to gra tegorocznych wakacji? Czytaj dalej „Taacoca”
Ludowa gra egipska, w którą grywano chętnie zwłaszcza w początkach XIX wieku. Najczęściej rozgrywa się ją na planszy 5×5, choć zaawansowani gracze mogą również spróbować zagrać na większych planszach: 7×7 lub nawet 9×9. Świetna rozrywka na plaży – planszę wystarczy narysować na piasku, znaleźć po 12 pionów dla każdego gracza i… grać. Czytaj dalej „Seega”
Gra opracowana w 1998 roku, jej autorem jest Pierre Baudy. Spreparowanie planszy 7×7 z usuniętym centralnym polem nie powinno być kłopotliwe, dodatkowo będzie potrzebne kilkadziesiąt pionów, które można ustawiać w wieże. W grze uczestniczą piony pojedyncze oraz podwójne. Gracze dążą podczas rozgrywki do ustawienia na planszy kwadratu ze swoich pionów pojedynczych, unikają natomiast utworzenia kwadratu z podwójnych. Tworzone przez graczy kwadraty mogą być dowolnie usytuowane względem brzegów planszy i mieć dowolny rozmiar. Czytaj dalej „Squaryd”
Kiedy kilka lat temu zakładałem stronę pionek.net dołączałem do dobrego, sieciowego towarzystwa: w sieci można było znaleźć polskie strony o backgammonie, grach w domino czy kości. Po paru latach „silnik” mojej strony nieco się zestarzał, więc mozolnie zacząłem przerzucać informacje na nowy serwer – i nowy silnik. Po roku wykończyły mnie opłaty… Przeliczyłem się – wcześniej utrzymywał mnie program partnerski jednego z internetowych sklepów z grami. Podjąłem trudną decyzję – czas zamknąć stronę. (więcej…)
Stupolowa szachownica, kilka pionów, kilkadziesiąt znaczników i… pomysł – to wystarczyło, aby Walter Zamkauskas w 1988 roku stworzył arcyciekawą grę o wyjątkowo prostych regułach i całkiem skomplikowanej strategii. Cały urok i wyjątkowość gry kryją się w nietypowym sposobie wykonywania ruchów – wprawdzie piony poruszają się po planszy jak hetman w szachach (w rzędach, kolumnach oraz ukośnie), ale samo przesunięcie bierki to jeszcze nie koniec ruchu… Czytaj dalej „Amazons”
Niezwykła gra – głównie ze względu na zasady ruchu i bicia pionów. W pierwszej chwili wygląda na rozrywkę dla dzieci, ale zyskuje przy bliższym poznaniu. W jej ojczyźnie, Indonezji, nazywa się po prostu gra – to chyba wystarczający dowód jej popularności. Surakartą nazwali ją Europejczycy, zapożyczając tę nazwę od starożytnego miasta leżącego na Jawie i będącego wówczas (XVIII wiek) stolicą sułtanatu Mataram. Jego pierwotna nazwa to Solo – i pod tą nazwą również funkcjonuje w Indonezji. Czytaj dalej „Surakarta”
Autor tej gry, Stephen Linhart, pozwolił mi uwierzyć, że nie wszystko jeszcze zostało powiedziane w temacie abstrakcyjnych gier logicznych… Polecam zapoznanie się z regułami jego gry – to doskonała i wciągająca rozrywka dzięki prostocie reguł, a nie pomimo ich prostoty. Bo trzeba umieć odróżnić prostotę od prostactwa… Czytaj dalej „Susan”
Malutka heksagonalna plansza, po dziesięć pionów neutralnych i dziesięć oznaczonych kolorem dla każdego gracza oraz prosty warunek zwycięstwa – ustawienie trzech swoich pionów w jednej linii. Czy ta gra może być ciekawa? Może, i to bardzo! Powodują to piony neutralne, dzięki którym każdy ruch staje się ważny… Czytaj dalej „Winkers”
Długo dojrzewał ten pomysł, długo… W wolnych chwilach kreśliłem coś tam na skrawkach papieru, potem je gubiłem, obmyślałem nowe systemy, a potem je porzucałem stwierdzając, że zestaw 164 elementów jest nieco za duży. Chciałem opracować prosty system gry „kafelkowej”, ulokowanej gdzieś pomiędzy dominem, Tantrixem i Traxem, nie wymagający liczenia punktów w czasie rozgrywki ani stosowania dodatkowych akcesoriów oraz pozbawiony kłopotliwych zakazów. Powstał zestaw trójkątnych płytek – początkowo liczył ponad 80 kamieni, jednak po pierwszych testach okazało się, że 52 doskonale sprawdzają się w grze. Pozostało doszlifowanie reguł – systemu kar i nagród, określenie warunków zwycięstwa. Prezentowane poniżej zasady są przetestowane przez kilka osób (dzięki, Pomimo!), ale liczę na wsparcie ze strony internautów. Grę łatwo spreparować w domu – a może raczej w biurze, bo zalaminowany wydruk sprawdza się dużo lepiej :) Plik z kafelkami do samodzielnego rozcięcia jest do pobrania tu: triles
Czytaj dalej „Triles”
Charakterystyczną planszę do tryktraka widzieli chyba wszyscy – trójkątne, dwukolorowe „zęby” straszą czasem z wnętrza pudełka warcabów. I nie robią tego od wczoraj… Gry tego typu są znane na całym świecie i to od stuleci: na Malajach grywają w tabal, w Japonii – w sugoroku, w Korei – w ssang ryouk, w Laosie – w saka, a w Chinach w sheung luk i coan ki. W Europie już starozytni Grecy grywali w grammai (linie) a Rzymianie – w tabula lub ludus tabularum. Do dziś w tryktraka z zapałem grywają Gruzini (gdzie nazywa się nardy), Ormianie, Arabowie i Turcy, znają go też mieszkańcy Bułgarii. Brytyjczykom znany jest pod nazwą backgammon, Amerykanie nazywają go acey-deucey. Lata jego świetności minęły już dawno w Polsce, gdzie nazywano go gdyszfort lub puf, w Hiszpanii (doblet, fallas, laquet, minoret), Francji (toc), we Włoszech (buffa, toccateglio, barail), Danii (forkoering) i Islandii (efanfellingartafl, kotra). Czytaj dalej „Tryktrak”
Stosunkowo młoda gra, wynaleziona przez dwudziestodwuletniego wówczas (1954 rok) S.W. Golomba – studenta uniwersytetu w Harvardzie. Nazwa powstała od pięciu kwadratów zestawionych we wszystkich możliwych kombinacjach, z których składa się każdy z elementów gry. Pozorna prostota tej układanki jest złudna – ilość możliwych posunięć jest większa niż w szachach Czytaj dalej „Pentomino”
Casino Royale był tak wciągający, że zmontowałem sobie prototyp szachów z karteczek samoprzylepnych. Wiem, pokraczne są i nieczytelne. Czytaj dalej „Szachy z niczego”
Autor motywu: Anders Noren.
niecodziennik 
Najnowsze komentarze