Dishonored II

Nie mam porównania z pierwszą częścią z 2012 roku, bo w nią nie grałem – może właśnie dlatego warstwa fabularna niespecjalnie mnie zainteresowała. Niby można tę grę przejść dwukrotnie, wcielając się w Corvo Attano lub Emily Kaldwin, ale w połowie drugiego podejścia odpuściłem – ukończyłem grę tylko w skórze Emily. Wcale nie z powodu płynności animacji i rozdzielczości, bo nia mają dla mnie większego znaczenia, ale chyba właśnie przez powtarzalnośc całej historii.

Kimiksowość i steampunkowość świata gry bardzo przypadła mi do gustu… Nie szukam w takich rozrywkach realizmu – w końcu mam go na co dzień, od momentu otworzenia oczu rano! Mieszanka skradanki i dynamicznej akcji (bo nie unikałem konfrontacji) również w słusznych i zrowych dla mnie proporcjach, a możliwość szperania w różnych zakamarkach i poszukiwania fantów w ciemnych zaułkach niewątpliwie wzbogaca rozgrywkę, ale najwyżej oceniam system rozwoju zdolności i dopieszczone, przestrzenne lokacje. Cymes – zwłaszcza mechaniczna rezydencja!

Dodaj komentarz logując się przez FB lub Twetter

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Create a website or blog at WordPress.com Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: